مرکز نوآوری اجتماعی سلام

Salam Social Innovation Center

کودکان می سوزند، آب بیاورید
1395/05/03

عکس کودکان می سوزند، آب بیاورید

بارها  و بارها کیلومترها از تهران فاصله گرفتیم و به کوره های خاورشهر رهسپار شدیم ... روز نخست را به یاد میآورم ... روزی که برای اولین بار وارد این منطقه شدیم ... شبیه منطقه ای جنگ زده بود ...

منطقه ای که در آن اکثر مردانش در گوشه و کنار دیوارها روز را به شب می رسانند ... اکثر آن ها حتی برای امرار معاش خانواده به خود زحمت نمی دهند تکانی بخورند و تقاضای کمک نمایند!

در اینجا زن ها از مردها مردترند ... زنانی که با کودکان خود چشم به راه انسان هایی هستند که با حضورشان فقط گوشه ای از سنگینی بار زندگی شان را به دوش می کشند...

زن هایی که تنها کارشان به دنیا آوردن فرزند است ... آنها فرزندانشان را به چشم سرمایه نگاه می کنند... فرزندانی که با این شرایط عاقبتی بهتر از پدر یا مادر خود برایشان متصور نیست.

زنان باردار در هر سنی در اینجا زیاد هستند زن کوچکی که ازمعصومیت نگاهش می توان پی به سن و سالش برد، که در انتظار فرزند نخست خود است تا شاید همبازی ای باشد برای کودکی ای که از او گرفتند و زن میانسالی که همپای فرزندش حامله است !!!

اینجا یعنی کوره برایم تجسمی از زنده ماندن است نه زندگی ...

اینجا راستی، جامعه ای پوسیده بر تن دارد ... اینجا انسانیت در نقطه پایانی خود قرار گرفته ...

اینجا تنها یک چیز از بقیه عذاب آورتر است آن هم نگاه های معصومانه کودکانی که باید تا دیرتر نشده برایشان کاری کرد ...

اینجا کوره است ... کوره ای که آینده هزاران کودک را در خود می سوزاند...

تا دیرتر نشده آب بیاورید ...

 

 

این عکس ها هر کدام گوشه ای از زندگی ای را نشان می دهد که حتی نگاه کردن به آن در لحظه سکون هم ذهن را از تصورش باز می دارد ...

عروسک ها دل کودکان را شاد کردند و لوازم منزل و بسته های غذایی دل بزرگترها را...

این ها همه گوشه ای از انبوه محبت مردم خوش قلب این مرز و بوم بود به مردم کوره های خاورشهر

مهرتان افزون

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 


استفاده از مطالب فقط برای مقاصد غیر تجاری و با ذکر منبع بلامانع است. کلیه حقوق این سایت متعلق به مرکز نوآوری اجتماعی سلام می‌باشد.

Copyright © 2014 - 2020