مرکز نوآوری اجتماعی سلام

Salam Social Innovation Center

رشد یک جنبش
1394/09/17

عکس رشد یک جنبش

در دهه ­ی 1990 فرماندار لاتون چیلیز (Lawton Chiles)، دیوید لارنس جونیور ( David Lawrence Jr) ناشر روزنامه "میامی هرالد (Miami Herald)" را به استخدام کمیسیون دوحزبی فرماندار در آموزش درآورد و در نهایت وی را برای ریاست کارگروه آمادگی آموزشی مدارس برگزید. لارنس که تجربه­ ی کمی در این حوزه داشت، سریعا مشتاق به آماده‌سازی و پرورش کودکان از سنین اولیه شد. او می‌گوید: "من چنان تحت تاثیر آنچه فکر می­ کردم برای آینده کشور و جامعه­ ام مفید است، قرار داشتم که تصمیم گرفتم خود را از کارم بازنشسته کنم و تمام وقتم را صرف این موضوع نمایم."

لارنس هر آنچه را که به آن دسترسی داشت، مطالعه کرد. وی به نقاط مختلف کشور سفر کرد و سوال­‌هایی را در زمینه­ های رشد با کیفیت کودکان در سنین اولیه، مراقبت، تحصیل و همچنین به راه افتادن کودکان، از مرکز مطالعه­ ی کودکان دانشگاه ییل (Yale Child Study Center)  گرفته تا مرکز لیزبث شور (Lisbeth Schorr Center) ، از متخصصین پرسید. وی می‌گوید: "از هر توان و استعدادی که به‌عنوان یک روزنامه‌ نگار داشتم استفاده کردم." لارنس در طی چند ماه، رهبری یک جنبش موثر -و در نهایت موفق- را آغاز نمود که هدفش آموزش رایگان درسطح ایالتی و قبل از مهدکودک برای تمامی کودکان زیر 4 سال بود. همچنین او در این جنبش، رهبری طرح "اعتماد کودکان"، که یک منبع تامین مالی برای طرح­های اولیه­ ی مداخله و پیشگیری در میامی بود، آغاز کرد. رویکرد او نسبت به ترغیب حمایت عموم از طرح "اعتماد کودکان" شامل راهبردها و پیام ­هایی بود که روی ­هم­ رفته نشانگر گام دیگری در ایجاد تقاضای عمومی محسوب می­ شد؛ یعنی آنقدر خوب از مخاطبین و مخالفان خود شناخت داشته باشی تا بدانی که چگونه می‌توان آنان را به بهترین روش به شرکت در جنبش­ های گسترده‌تر از حوزه‌های گوناگون ترغیب نمود.

 شهروندان، هم طرح "اعتماد کودکان" و هم طرح جامع آموزش پیش از کودکستان را در پاییز 2002 با حاشیه ­های زیادی قبول کردند. بعدها ابتکار آموزش پیش از کودکستان تبدیل به یک طرح ملی شد که والدین در صورت تمایل می توانستند آن ‌را برای کودک خود انتخاب کنند. لارنس گفت: "والدین کودکان زیر 4 سال باید از اختیار و قدرت انتخاب برای شرایط و زمینه‌های عمومی، خصوصی و اعتقادی برای کودک برخوردار باشند، با این شرط که به استانداردهای کیفی نیز دست یابند." او همچنین اظهار داشت: "نمی­دانم شما چگونه می­ خواهید این‌کار را بدون یارانه انجام دهید." تاثیر این سخنان قابل توجه بود، به‌نحوی که در سال 2009 در فلوریدا، تقریبا  160000  کودک 4 ساله در این طرح ثبت‌نام شدند. 

لارنس در این فکر بود که برخی از کودکان نسبت به سایرین به کمک بیشتری نیاز دارند. وی به کودکان به چشم "کودکان ما" و نه فقط "آن کودکان" نگاه می‌کرد. او به‌منظور بالا بردن حمایت عمومی، برای طرح، یک زمان انقضای مشخص، یک هیئت مسئول مستقل و از همه مهم‌تر یک نام یعنی همان "اعتماد کودکان"، که خود به‌خوبی معرف طرح بود، درنظر گرفت. او می­گوید: "مطمئنا نیت ما خیر است، اما به‌هرحال نیاز بود تا این موضوع را به‌گونه‌ای برای رای­ دهندگان روشن کنیم که این طرح یک سرمایه‌گذاری کاربردی و عملی در خصوص زندگی و آینده­ ی کودکان است و این‌که رای­ دهندگان بتوانند باور کنند که پولی که به‌عنوان مالیات و عوارض پرداخت می‌کنند، صادقانه و حساب‌شده صرف خواهد شد.

لارنس همچنین بر این نظر است که: "در یک کارزار برای حل یک مسئله، شرایط همانند کارزارهای انتخاباتی یک شهردار یا فرماندار یا سناتور نیست. بلکه فکرمی کنم راز موفقیت یک کارزار حل مسئله، عدم وجود هیچ مخالفی است." لارنس از تمامی روابطی که در زمان سردبیری روزنامه­ ی "میامی هرالد" با مقامات اجتماعی و تجاری از جمله مقامات شهری و بخشی، رهبران اجتماعی، مسئولین آموزشی و بهداشتی، رهبران دینی، حامیان کودکان و سایرین برقرار کرده بود، استفاده نمود. او همچنین توانست از طریق ترکیب اعلان درخواست برای انتظارات و تمایلات مردم با گوش فرادادن به خواست و نظرات آن‌ها، عموم مردم را حول این موضوع بسیج کند. به‌عنوان یک کارآفرین مدنی واقعی، لارنس دریافت که "بسیج کردن عموم مردم و اعلان درخواست از آن‌ها برای حضور و مشارکت" نه‌تنها برای تحریک احساسات فراهم ­آورندگان دائمی یک نیاز ضروری است، بلکه برای به‌دست‌آوردن منابع جدید به‌منظور به‌کار بستن درجهت یک نیاز برآورده نشده نیز امری ضروری است. آن‌هم منابعی که پتانسیل کافی برای تاثیرگذاری مثبت بر زندگی چند صد هزار نفر را دارا می‌باشند. 


استفاده از مطالب فقط برای مقاصد غیر تجاری و با ذکر منبع بلامانع است. کلیه حقوق این سایت متعلق به مرکز نوآوری اجتماعی سلام می‌باشد.

Copyright © 2014 - 2020